इथेच टाका तंबू!

अभयने अमेरिकेहुन येताना एक आटोपशीर तंबू आणला. त्याचे उद्घाटन राईवर करायचा विचार चालु होता. पण जरा जवळपास जाग असावी म्हणुन वाडीवरच्या शंकरदादांच्या शेतात तंबू ठोकायचं ठरलं. शंकरदादांच्या घरी रात्रीचे जेवण, तंबू आणि शेकोटी असा बेत केला. शंकरदादा आणि त्यांच्या कुटुंबाने इतक्या आपुलकीनॆ आदरातिथ्य केले की बस! जेवणाला तांदळाच्या भाकरी, कोंबडीचं मटण (!) आणि पावट्याची उसळ, पंगतीला शंकरदादा, त्यांची कारभारीण, पिंकी – त्यांची मुलगी, दोन मुलगे, घरची म्हातारी, बाळु, त्याची बडबडी बायको संगीता, त्यांचा धाकटा, परदीप आणि टिपु कुत्रा हे सगळे, मस्त शेकोटी पेटवुन गप्पा मारत बसलो. भाता शेताचा, गुराढोरांचा अनोळखी वास, मिट्ट काळोख, ता-यांनी लखलखणारं आभाळ! सगळंच नवीन! सगळी माणसं म्हणु लागली, ‘अहो, घरी जागा भरपूर आहे, झोपा आरामात!’ आता यांना काय सांगणार की आम्ही तंबूसाठी तर आलोत! मग त्यांनी ‘पावणं जरा चक्रमच असा चेहरा केला आणि आम्हाला आमच्या तंबूत सोडुन झोपायला घरी गेले, १०० पावलावर च्या झोपडीत. आम्ही तिघं चिनी, अभय आणि मी तंबुत गुडुप छान झोपलो. सकाळी उठुन बघतो तर टिप्याने राखण चांगलीच मनावर घेतलेली!

हिरवी गार सकाळ, दहीवरलेली शेतं

मग ‘ये माजरा क्या है?’ बघायला आलेल्या शेतक-यांचं फोटोसेशन झालं

असा मस्त तंबू निवास करुन राई ला भेट देउन परत आलो.